(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 42)
ข้านึกว่า
เจียงเสี่ยวหยู เป็นคนที่หลักแหลมที่สุดในโลก
แต่ดูเหมือนว่า
คุณชายฮวาก็หลักแหลมไม่แพ้เขา
หากเจ้าสองคน ได้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
คงดีไม่น้อย
เจ้าทำอะไร
จะอะไรเสียอีกล่ะ
ไปตามหาเซียวฮื้อยี้น่ะสิ
เซียวฮื้อยี้ไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องมุดรูหนูออกไป
แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องมุดรูนี้นี่
ไม่นึกเลยจริงๆ
ปากกว้างๆ ของเจ้า พูดจามีเหตุผลก็คราวนี้
- ไปกันเถอะ - ไปตามหาพวกเขากัน
คุณชายฮวา
ยังเป็นห่วงเซียวฮื้อยี้หรือ
เขาหนีออกไปจากที่นี่ได้ก็จริง
แต่คงยังอยู่ในกำมือท่านป้าทั้งสอง
เมื่อไหร่ที่เจอเขา
เราสองคนจะต้องสู้กัน
ข้าเข้าใจความรู้สึกท่าน
ข้ารู้ว่าท่านอยากเจอ เซียวฮื้อยี้มากกว่าใคร
แต่ท่านกลัวว่า
ประมุขทั้งสอง จะบังคับให้ท่านกับเขาสู้กัน
ท่านไม่อยากให้เวลานั้นมาถึง
- มา - ดื่ม
มาดื่มกัน
ดื่ม
- อีกจอก - อีกจอก
ทำไมถึงกลับมากันแค่ไม่กี่คน
น้องจิ่วกับฮวาอู๋ชเวไปไหนล่ะ
พวกเขาหนีออกมาเองหรือ
เซียวฮื้อยี้เจ้าเล่ห์
ไม่แน่อาจเป็นฮวาอู๋ชเวที่หลงติดกับ
อย่าเพิ่งเข้าใกล้ จับตาดูไปก่อน
- เร็วเข้า - นั่นสิ
- ดื่มอีกสิ - มาฉลองกัน
- ดื่ม - กินเลย
- อีกจอกนะ - ได้
- ดื่มอีก - เอาสิ
เหล้ารสชาติดี
กินอีกสิ
ดื่มกันเถอะ
ดื่มๆ
เอาเลย
อย่างนั้นแหละ
ขอบคุณ
- ท่านพี่ กินอะไรสักหน่อยเถอะ - เชิญดื่ม
ดื่มกัน
- ช่างเป็นวันแสนสุข - ทานอีกสิ
หนึ่งจอก
- มา ดื่มกัน - ดื่ม
ดื่มอีกสิ
ใช้ได้เลย
- นั่นสิ - ดื่มกัน
- เราเคยเจอกันมาก่อนไหม - เคยๆ
- ตักอีกสิ - มา ดื่มกัน
- รินเต็มจอก - กินอีกสิ
- ได้ - ดื่ม
เชิญดื่ม
- ได้สิ ข้าขอดื่มให้ท่าน - ดื่ม
- ดื่มเลย - หมดจอก
ดื่ม
- ได้เลย - ดื่ม
- กินอีกสิ
- นี่ - วันมงคลเช่นนี้
- ดูสิ นั่นจอมยุทธ์เยี่ยนใช่ไหม - ใช่แล้ว
- เจ้าพูดถูก - นี่
ข้าเคยเห็นเขามาก่อน
- กินอีก - อย่าเกรงใจ
- ดื่ม - จริงด้วย
จอมยุทธ์เยี่ยน
- จอมยุทธ์เยี่ยน - จอมยุทธ์เยี่ยน
- ท่านหรือ
- จอมยุทธ์เยี่ยนจริงๆ - ลือกันว่า
เซียนกระบี่แห่งผืนพิภพ เยี่ยนหนานเทียนหวนคืนยุทธภพ
ไม่นึกเลยว่าจะจริง
พวกเราเลื่อมใสท่านมานาน
- จอมยุทธ์เยี่ยน เชิญดื่ม - จอมยุทธ์เยี่ยน
- ไม่นึกว่าจะได้เจอ - จอมยุทธ์เยี่ยน
- ข้าขอดื่มคารวะ - เชิญ
- ดื่ม - จอมยุทธ์เยี่ยน
- มา - เชิญ จอมยุทธ์เยี่ยน
- จอมยุทธ์เยี่ยน - จอมยุทธ์เยี่ยน
- ดื่ม - เชิญดื่ม
ปิดซะเลย
คนตาเดียว
แบบนี้ดูไม่หล่อเลย
ปิดดีกว่า
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว
ข้างกายท่านมีหมาป่าตัวหนึ่ง
ท่านลุงเยี่ยน
- เกิดอะไรขึ้น - เกิดอะไรขึ้นน่ะ
ดีจริงๆ
วิเศษนัก
ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน
ข้าได้ยินหมดแล้ว ว่าเจ้าไปทำอะไรมาบ้าง
เจ้าไม่ได้ทำให้พ่อเจ้าขายหน้าเลย
เกิดอะไรขึ้น
- เกิดอะไรขึ้น - นั่นสิ
- เป็นเขาจริงๆ - เกิดอะไรขึ้น
ดีจริงๆ
ในที่สุดเราก็ได้พบกัน
เราควรจะได้พบกัน ตั้งแต่เมื่อ 18 ปีก่อน
ทำไม
เจ้าคิดว่ามันสายเกินไปหรือ
เมื่อข้ายังไม่ตาย ก็ไม่มีคำว่าสายเกินไป
ข้าเพียงไม่นึกว่าประมุขวังบุปผา จะยังอ่อนเยาว์เพียงนี้
ท่านลุงเยี่ยน
นางฝึกวิชาหยกอำไพสำเร็จ ใบหน้านางจึงไม่แก่ลงตามวัย
มีอะไรจะพูดกับเจียงเสี่ยวหยู ก็พูดเสียให้เรียบร้อย
ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนั้น
ท่านลุงเยี่ยน
คุยไปกินไปเถอะ
ได้
นางเป็นใคร
บังอาจท้าทายเซียนกระบี่แห่งผืนพิภพ
เพียงผู้เดียวในยุทธภพ ที่กล้าท้าทายจอมยุทธ์เยี่ยน
เห็นทีจะเป็นประมุขแห่งวังบุปผา
ประมุขแห่งวังบุปผา เยาเยว่หรือ
เชิญ ท่านลุงเยี่ยน
- ดื่ม - ดื่มอีกสิ
- กินเยอะๆ นะ - ดื่มกัน
กินอีกสิ
- ดื่มเลย - เชิญเลย
ท่านลุงเยี่ยน
ร่างกายท่านฟื้นตัวดีแล้วหรือ
ไม่เพียงร่างกายหายดี วรยุทธ์ข้ายังพัฒนาขึ้นด้วย
เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย
ข้าได้ข่าวมานานแล้วว่าท่านลุงฟื้น
แต่คนที่ข้าพบกลับเป็นลู่จ้งเหยวี่ยน
น่าเสียดาย ที่ข้าปกป้องจอมยุทธ์ลู่ไม่ได้
ร่างกายข้าอ่อนแอเพราะป่วยมานาน
ข้าจึงได้มอบหมายให้ลู่จ้งเหยวี่ยน เป็นคนลงโทษพวกคนโฉด
ข้าเองก็ไม่นึกว่า เขาจะถูกทำร้ายโดยไม่ทันตั้งตัว
- กินอีกสิ - ดื่มหมดจอก
แต่ไอ้คนชั่วที่ทำร้ายเขา ก็ถูกคนอื่นฆ่าไปแล้ว
เจียงอวี้หลางหรือ
เขาตายแล้วหรือ
เขาถูกหญิงสาวที่ชื่อเถี่ยผิงกูฆ่า
- เถี่ยผิงกูหรือ - กินสิ
เจียงอวี้หลางทำชั่วสารพัด
เขาหลอกใช้เถี่ยผิงกูนับครั้งไม่ถ้วน
สุดท้ายถูกนางฆ่าตาย
ถือว่ากรรมตามสนอง
- ทำไมไม่ดื่มหน่อยล่ะ - มาๆ
- ดื่ม - ดื่มอีกสิ
มาดื่มกัน ท่านลุงเยี่ยน
เป็นวันมงคลจริงๆ
ดื่ม
- กินสิ - เชิญ
กินอีกสิ
- เอาเลย - ได้สิ
ท่านลุงเยี่ยน ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นหรือ
วันนั้นตู้ชากับคนอื่นๆ ต้องการฆ่าว่านชุนหลิวกับข้า
ในช่วงเวลาคับขัน
กำลังภายในที่สั่งสมในกายข้า กลับพวยพุ่งออกมาทางจุดตันเถียน
เหมือนฟ้าหลังฝน
ความทรมานตลอด 18 ปี
ช่วยให้ข้าสำเร็จขั้นสูงสุด
ของวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์
จอมยุทธ์เยี่ยน ท่านเพิ่งใช้วิชา เทพอาภรณ์วิวาห์ในตำนานไปใช่ไหม
ใช่แล้ว
ไม่นึกเลยว่า...
ข้าสำเร็จขั้นสูงสุด ของวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์
ก็หลังจากสูญเสีย วรยุทธ์ทั้งหมดไปแล้วเท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะข้า...
ท่านลุงคงไม่ต้องทนทรมานนานขนาดนี้
เด็กโง่เอ๋ย
เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร
พ่อเจ้า เจียงเฟิง เป็นน้องร่วมสาบานของข้า
หากไม่ใช่เพราะอยากแก้แค้น...
ข้าคงไม่มีความเชื่อมั่น จนเอาชีวิตรอดมาได้
- รินสิ - ขอบคุณ
ดื่มอีกสิ
ท่านลุงเยี่ยน
ข้าขอโทษ
เซียวฮื้อยี้
อย่าร้องไห้
มาเถอะ
มาดื่มกับข้าสักจอก เพื่อระลึกถึงพ่อแม่ของเจ้ากัน
ได้
ดื่ม
ข้าชนะการประลองเสมอ
ไม่ต้องห่วง
เซียวฮื้อยี้
อย่าห่วงไปเลย
ท่านลุงเยี่ยน ฝึกวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์สำเร็จแล้ว
เขาไม่แพ้เยาเยว่แน่
อย่างไรข้าก็ไม่อยากเห็น พวกเขาสู้กันอยู่ดี
เจียงเสี่ยวหยู
ใจเย็น ข้าไม่ได้มาหาเรื่องเจ้า
ตระกูลมู่หรงกับฮวาอู๋ชเว ไปช่วยเจ้าที่วังอู๋หยา
ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะหนีออกมาได้เอง
ขอบคุณ
ดูสิ พวกเขาจะสู้กันแล้ว
- ดูนั่น - การประลองของสองจอมยุทธ์
- งานใหญ่ของยุทธภพเลยนะเนี่ย - ใช่
- การประลองหรือ - ยิ่งใหญ่นัก
- ใครจะชนะล่ะเนี่ย - ใครจะชนะ
- ใช่ - นั่นสิ
มาดูกัน
- นั่นสิ - ใช่แล้ว
- ใช่ - งานใหญ่เลยนะเนี่ย
ทั้งสองคนต่างเป็นจอมยุทธ์ยอดฝีมือ
อย่างไรก็ต้องมีการบาดเจ็บ
ไม่รู้ว่าพวกเขาแค้นเคืองอะไรกัน
เพียงพบหน้า ก็ท้าประลองเอาชีวิตกันแล้ว
หลังจบการประลองวันนี้
ประมุขเยาเยว่คงอดดู การประลองของข้ากับฮวาอู๋ชเว
นั่นสิ
เช่นนั้นเจ้าสองคน ก็ไม่ต้องสู้กันแล้ว
เป็นสหายกับฮวาอู๋ชเวไม่ดีกว่าหรือ
วันนี้เรายังสู้กันไม่ได้
ทำไม
เจียงเสี่ยวหยูกับฮวาอู๋ชเว นัดประลองกัน
วันประลองใกล้เข้ามาแล้ว
หลังจากพวกเขาประลองกันเสร็จ เราค่อยมาสู้กัน
การประลองของพวกเขา จะมีขึ้นเมื่อไหร่และที่ใด
เจ้าพาเจียงเสี่ยวหยูมา
ข้าจะไปตามฮวาอู๋ชเว
พรุ่งนี้เช้า
ที่ยอดเขากุยซาน
ตกลง เจอกันที่นั่น
การประลองหรือ
- กับใคร - เขาเป็นใคร
ท่านลุงเยี่ยน ท่านจะพาข้าไปไหน
ไปพบคนที่ฆ่าพ่อแม่เจ้า
เจียงฉินหรือ
เขาเคยเป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง
แต่เปลี่ยนตัวเอง จนกลายเป็นจอมยุทธ์แห่งเจียงหนาน
เจียงเปี๋ยเฮ่อคือเจียงฉินหรือ
ถูกต้อง
เขาเป็นคนวางแผนลวงต่ำช้า
จนทำให้พ่อแม่เจ้าต้องตาย
หลังออกจากหุบเขาคนโฉด
ข้าได้สืบเรื่องในปีนั้น อย่างถี่ถ้วนแล้ว
ท่านลุงเยี่ยน
ข้ามีเรื่องจะขอท่าน
เรื่องอะไร
เมื่อเจอตู้ชา หลี่ต้าจุ่ย และคนอื่นๆ
ท่านไว้ชีวิตพวกเขาได้ไหม
พวกเขาทำเรื่องเลวร้ายคณานับ
เหตุใดเจ้าต้องร้องขอชีวิตให้พวกเขา
อย่างไรพวกเขาก็เลี้ยงข้ามา
อีกอย่าง ข้าคิดว่า พวกเขาได้รับโทษพอแล้ว
พวกเขาซ่อนตัว ในหุบเขาคนโฉดตั้งหลายปี
พอออกมาก็ต้องวิ่งหนีศัตรูอยู่ตลอด
พวกเขาไม่ต่างจากคนนอกคอกน่าเวทนา
ยังจะทำร้ายใครได้อีก
สันดานคนยากจะเปลี่ยน
เจ้ามั่นใจได้อย่างไร ว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายคนอีก
พวกเขาอาจมีนิสัยชั่วร้าย
แต่หลังจากรู้ว่าท่านกลับมา พวกเขาก็กลัวหัวหด
ท่านจะตามล่าพวกเขาทำไม
ปล่อยพวกเขากลับหุบเขาคนโฉด ไปใช้ชีวิตที่เหลือเถอะ
เซียวฮื้อยี้
พวกเราทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว
หากเรารู้ว่าเจ้าจะร้องขอชีวิตให้
- เราคงไม่ลงเอยเช่นนี้ - ท่านอาหลี่
ท่านบาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้น
บาปกรรมย่อมตามสนองโดยแท้
ผลกรรมของการทำชั่วคือต้องตาย
คนอื่นล่ะ
พวกเขาอยู่ไหน
พวกเขาตายหมดแล้ว
ตายหมดแล้ว
ใครฆ่าพวกเขา
เป็นพวกเราเอง
- หม่าท่าเสวี่ย - ขอร้องล่ะ
- ต้องการแก้แค้นที่เราทำกับนาง - กินกันเถอะ
นางอ้างว่ารู้ความลับของสมบัติ
ยั่วยุไป๋ไคซินกับยินจิ่วโยว
ให้แตกแยกกับคนโฉดที่เหลือ
จากนั้นก็ฆ่าพี่ใหญ่ตู้
ทำให้พวกเราระแวงกันเอง
จนฆ่ากันตาย
เราเป็นถึงสิบคนโฉด ที่ทำเรื่องชั่วร้ายต่างๆ นานา
จนทั่วทั้งยุทธภพต่างเกรงกลัว
แต่สุดท้ายกลับลงเอย ด้วยการฆ่าพวกเดียวกันเอง
จอมยุทธ์เยี่ยน
ข้าสมควรตาย
แต่ขอให้ข้าอยู่อีกวันได้ไหม
ท่านลุงเยี่ยน
มา ดื่มน้ำ
เซียวฮื้อยี้
เราไปกันเถอะ
ข้ายังไปไม่ได้
ทำไม
อย่างไรเสีย ท่านอาหลี่ก็เลี้ยงข้ามา
ข้าทิ้งเขาไว้เช่นนี้ไม่ได้หรอก
เซียวฮื้อยี้
ข้าไม่ต้องการให้เจ้าสงสาร หรือตอบแทนบุญคุณ
เราสิบคนโฉดเลี้ยงเจ้าจนโต
เพราะหวังให้เจ้าไปทำร้าย ข่มเหงผู้อื่นแทน
ข้าไม่สนเหตุผลของพวกท่าน
พวกท่านเลี้ยงข้ามา
ตอนนี้ข้าสุขสบายดี
ข้าลืมบุญคุณพวกท่านไม่ได้
เด็กที่เลี้ยงดูโดยสิบคนโฉด
พูดเรื่องตอบแทนบุญคุณหรือนี่
ดูเหมือนว่านิสัยมีเมตตาของเจ้า
เราคนโฉดเปลี่ยนไม่ได้จริงๆ
ถูกต้อง
เนื้อแท้ของคนนั้นดี
เป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยน
บุญคุณต้องทดแทน เป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำ
- เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ - ได้
แล้วท่านล่ะ
ข้าจะไปรอเจ้าที่วัดเสวียนอู่
ตกลง
ข้าดูแลท่านอาหลี่เรียบร้อย แล้วจะไปหาท่าน
ตอบแทนคุณก่อน
ค่อยแก้แค้น
เซียวฮื้อยี้
สาเหตุที่ข้ายังไม่ตาย
เพราะมีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังไม่ได้ทำ
ท่านอาหลี่ ค่อยๆ พูดก็ได้
สิบวันก่อน
ข้าพบคนที่ไม่ได้เจอมานาน
ที่ตีนเขากุยซาน
วันนี้เรานัดเจอกันที่โรงเตี๊ยมชิงซี
เจ้าแบกข้าไปได้ไหม
หลี่ต้าจุ่ยนัดเจอใครกันแน่นะ
ถึงขนาดไล่ข้าออกมาด้วย
เขาคงอยากช่วย ปิดบังความลับให้อีกฝ่าย
ตอนพยุงเขาเข้ามา เจ้าได้ตรวจดูบาดแผลเขาไหม
เขาบาดเจ็บภายในสาหัส
หากไม่ใช่เพราะร่างกายแข็งแรง เขาคงตายไปนานแล้ว
ยังช่วยได้ไหม
หากเขาเชื่อฟังข้า พักผ่อนให้เพียงพอ
ก็อาจมีหวัง
แต่ข้ารู้สึกว่า เขาไม่อยากอยู่ต่อแล้ว
เช่นนั้นข้าก็ทำอะไรไม่ได้
ข้าไม่เข้าใจเลย
ท่านอาหลี่เป็นคนคิดบวก และเป็นมิตรมาตลอด
ยามใกล้ตาย คนเรามักคิดถึง เรื่องราวในชีวิตที่ผันผ่าน
เวลาเช่นนั้น คนที่ไม่ถูกรุมเร้า ด้วยความรู้สึกผิดหรือเสียใจ
มีไม่มากนักหรอก
เถี่ยผิงกูหรือ
เจ้ามาที่นี่ทำไม
รู้จักกันด้วยหรือ
นางเป็นลูกสาวข้า
ลูกสาวท่านไม่ได้ถูกท่าน...
ทุกคนคิดว่า...
ข้ากิน...
ภรรยากับลูกสาวตัวเอง
ยี่สิบปีมานี้
ข้าไม่เคยปฏิเสธ
แต่วันนี้
ข้าต้องบอกความจริง
มิเช่นนั้น ข้าจะตายตาไม่หลับ
ข้าเป็นหนี้เถี่ยอู๋ชวง ที่ยอมยกลูกสาวให้หมั้นหมายกับข้า
นางให้กำเนิดผิงกู
นั่นเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของข้า
ข้าตั้งใจจะอุทิศทั้งชีวิต เพื่อรักภรรยากับลูกสาว
ไม่มีวันทอดทิ้งพวกนาง
แต่ไม่คิดว่า...
ก่อนผิงกูจะครบหนึ่งขวบ
ภรรยาข้า...
มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับชายอีกคน
เพื่อตอบแทนบุญคุณผู้อาวุโสเถี่ย
ข้าจึงช่วยนางปิดบังเรื่องนี้
หวังว่านางจะกลับมาหาข้า
แต่ว่า...
ไม่เพียงนางไม่ยอมฟังคำแนะนำข้า
นางยังร่วมมือกับชู้รักวางยาพิษข้า
ข้าโกรธจัด
จนฆ่าชู้รักของนาง
ภรรยาข้าเลือกจะฆ่าตัวตายไปพร้อมเขา
เป็นเรื่องน่าอัปยศเป็นที่สุด
ข้าไม่มีทางเลือกจึงแอบฝังพวกเขา
พวกคนที่ไม่รู้ความจริง
ตามล่าข้า
เพื่อหาว่าภรรยาข้าอยู่ไหน
ข้าพูดได้เพียงว่า...
ข้าชอบรสชาติเนื้อคน จึงกินนาง
โกหกทั้งเพ
ที่จริง
ทั้งชีวิตของข้า
ไม่เคยกินเนื้อคนเลยสักครั้ง
แล้วหลายปีมานี้...
หลายปีมานี้
เพื่อเอาตัวรอดในหุบเขาคนโฉด
ข้าอ้างตัวเป็นมนุษย์กินคน
เพียงเพื่อจะให้คนอื่นกลัว
เช่นนี้นี่เอง
ข้าเคยกลัวว่าท่านจะกินข้าแทบตาย
ท่านอาหลี่
หากเป็นเรื่องจริง เหตุใดท่านไม่พูดให้เร็วกว่านี้
ประการแรก
ข้าต้องปกป้อง...
ชื่อเสียงของผู้อาวุโสเถี่ยอู๋ชวง
ประการที่สอง
ข้าเองก็มีศักดิ์ศรี
ภรรยาข้ามีชู้
หากผู้คนในยุทธภพรู้เข้า
ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ข้ายอมถูกคนทั้งโลกก่นด่า
ดีกว่าถูกหัวเราะเยาะ
ประการที่สาม
ข้าไม่อยากให้ลูกสาวรู้ความจริง
และเกลียดแม่ตัวเอง
ข้าต้องหนีไปหุบเขาคนโฉด
แต่ไม่อยากให้ลูกสาว...
ท่านไม่อยากให้ลูกสาวโตในหุบเขาคนโฉด
จึงมอบนางให้เพื่อนท่าน
เพื่อนอะไรกัน
เพื่อนเช่นนั้น ข้าไม่ขอพบเจอดีกว่า
สามีภรรยาที่รับข้าไปเลี้ยงดู ทรมานข้าทุกคืนวัน
เพียงเพราะข้าเป็นลูกสาวหลี่ต้าจุ่ย
ข้าไม่มีทางเลือกจึงต้องหนี
เจ้าไปลงเอยที่วังบุปผา
นับว่าสวรรค์มีเมตตา
แต่ข้ามารู้ทีหลัง...
พวกเขาล้วนว่าท่าน...
เจ้าได้ยินคนอื่นพูดเรื่องท่านอาหลี่
เจ้าคิดว่าแม่ถูกเขากิน
เจ้าต้องลำบากเพราะเขา
เจ้าจึงเกลียดเขามาตลอด
ต่อให้เจ้าฆ่าข้าวันนี้
ข้าก็ไม่โทษเจ้า
พอแล้วๆ
วันนี้สองพ่อลูกกลับมาเจอกัน
ต้องมีความสุขสิ
ร้องไห้ฟูมฟายทำไม
เซียวฮื้อยี้พูดถูก
เราต้องมีความสุขสิ
นี่
ท่านพ่อ
วันนี้...
พ่อได้บอกความจริง
สิ่งที่พ่อปรารถนามาตลอดเป็นจริงแล้ว
ได้เห็นเจ้าอยู่ดีมีสุข พ่อก็วางใจ
แม้ตายตอนนี้ พ่อก็ไม่เสียใจ
พ่อ...
ท่านพ่อ
(ด้วยความระลึกถึง เจียงเฟิงและฮวาเยว่หนู)
เจ้ายังมีลมหายใจอยู่หรือ
คาดไม่ถึงล่ะสิ เจียงเปี๋ยเฮ่อ
นอกจากหนูเพื่อนเจ้า
ก็ไม่มีใครตาย
เจ้าคนสามานย์
เพื่อตัวเองแล้ว
เจ้าทำเรื่องชั่วช้าไปมากเพียงใด
สารภาพเดี๋ยวนี้
ข้าช่วยตอบให้ก็ได้
เจ้าทำแผนที่ขุมทรัพย์ปลอม ขึ้นมามากมาย
อ้างชื่อจอมยุทธ์เยี่ยน เพื่อสร้างความขัดแย้งในยุทธภพ
จนบรรดายอดฝีมือล้มตายนับไม่ถ้วน
เจ้าวางแผนปล้นเกวียนขนเงิน
สังหารหมู่กองอารักขาติดอาวุธชวงชือ
และฆ่าผู้อาวุโสเถี่ยอู๋ชวง
ตอนนี้ยังร่วมมือกับเว่ยอู๋หยา
หวังจะครองยุทธภพ
แต่ละเรื่องที่ว่ามา
เจ้ากล้าปฏิเสธไหม
เจ้าใช้กลโกงทุกรูปแบบเพื่อหวังเป็น จอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า
แต่สุดท้ายเจ้ากลับไม่ได้อะไรเลย
รู้ไหมว่าสิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมด ไม่คู่ควรกับคำว่าจอมยุทธ์ด้วยซ้ำ
อย่าว่าแต่หนึ่งในใต้หล้าเลย
เจ้าเป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง
เหตุใดมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นนี้
ข้าไม่ใช่บ่าว
ข้าไม่ใช่คนใช้
ข้าเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า
ข้า ฉินเปี๋ยเฮ่อ เป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า
เจียงฉิน
เจ้าเสียสติหรือไง
ลืมแม้กระทั่งแซ่ตัวเองหรือ
มานี่
คุกเข่า
ดูว่าเจ้ากำลังกราบไหว้ใคร
(ด้วยความระลึกถึง เจียงเฟิงและฮวาเยว่หนู)
เจียงฉิน
เจ้าเคยเป็นบ่าวของพ่อข้า
เจ้าทรยศเจ้านายเพื่อชื่อเสียง
จนเจ้านายกับภรรยาเขาต้องตาย
เจ้าไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือ
ตอนเจ้าหลับไม่ฝันร้ายหรือไง
พ่อเจ้าดีต่อข้ามาก
แต่ข้ารับใช้เขามา 12 ปีแล้ว
ข้าไม่ติดค้างอะไรเขาอีก
แล้วเขาติดค้างเจ้าหรืออย่างไร
ตอนเจ้าสิบขวบ
หากน้องข้าไม่ช่วยเจ้าไว้ เจ้าคงถูกตีตายไปแล้ว
ตีมันให้ตาย
ขี้ข้าชั้นต่ำ
กล้าก็หนีไปสิ
เจ้าจะไปไหนได้
อวดเก่งนักใช่ไหม
หักขามัน
ตีมันให้ตาย
ตีมัน อย่าได้หยุด
น้องข้าสงสารเจ้า
จึงขอร้องแม่ ให้ซื้อเจ้ามาเป็นบ่าวของเขา
เขาให้เจ้าเรียนหนังสือ และฝึกวิชากับเขา
เขาแบ่งของขวัญวันเกิด และรางวัลจากผู้อาวุโสให้เจ้าเสมอ
ทั้งอาหาร เสื้อผ้า เงินทอง เจ้าก็มีไม่ต่างจากเขา
เขาปฏิบัติต่อเจ้า ดียิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก
เขาเล่าเรื่องเจ้าให้ข้าฟังทุกอย่าง
เพราะแบบนั้น ข้าจึงไม่เคยสงสัยเจ้า
ไม่คิดเลยว่า เจ้าจะอำมหิตและไร้ศีลธรรมเช่นนี้
เจียงเปี๋ยเฮ่อ บอกข้ามา
พ่อข้าดีกับเจ้าขนาดนี้
ทำไมต้องทำร้ายเขาด้วย
ทำไมเขาต้องดีกับข้า
ทำไมเขาต้องดีกับข้านัก
ยิ่งเขาดีต่อข้า ข้ายิ่งไม่ชอบ
ข้ายิ่งเกลียดเขา
เขาเรียกข้าว่าอะไรนะ
พี่น้องหรือ
เพ้อเจ้อ
เพ้อเจ้อทั้งเพ
ข้าเลือกแซ่เองยังไม่ได้ด้วยซ้ำ
ข้าเป็นแค่คนน่าสมเพช
เจ้ามันน่าสมเพชจริงๆ นั่นแหละ
ข้า...
ข้าไม่ใช่คนไร้หัวนอนปลายเท้า
ข้าเป็นทายาทตระกูลฉินแห่งเจิ้นเจียง
ทายาทตระกูลอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ
ข้าก็เกิดมาสูงศักดิ์
แล้วทำไมเขาถึงได้เป็นเจ้านาย
แต่ข้าเป็นบ่าว
ทำไมข้าต้องใช้แซ่ของเขา
ทำไม
ที่แท้เจ้าก็มาจากตระกูลฉิน
ตอนนั้น
พ่อข้าเป็นเจ้ายุทธภพ
บรรดาพรรคที่อ้างตนว่า มีคุณธรรมสูงส่ง
ร่วมมือกันวางแผนชั่ว
เพื่อลอบโจมตีตระกูลข้า
- ท่านพ่อ - หนีไป
พวกมันฆ่าล้างพรรคเราจนสิ้น
ท่านพ่อ
จงจำไว้ว่า เจ้ามาจากตระกูลฉินแห่งเจิ้นเจียง
เจ้าต้องฟื้นฟูตระกูลฉิน และกอบกู้ชื่อเสียงของเรา
รีบหนีไป
ท่านพ่อ ข้าจะฟื้นฟูตระกูลฉิน และกอบกู้ชื่อเสียงของเรา
เจ้าไม่รู้สาเหตุ ที่ตระกูลเจ้าต้องย่อยยับหรือ
พ่อเจ้าใช้อำนาจ และอิทธิพลของตระกูลบังหน้า
ทำเรื่องผิดบาป ข่มเหงผู้คน
ล่วงเกินพรรคฝ่ายธรรมะมากเกินไป
จนลงเอยด้วยโศกนาฏกรรม
เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าเขารนหาที่เอง
หุบปาก
เจ้าจะไปรู้อะไร
นั่นแค่เรื่องที่พูดกันปากต่อปาก
ข้าไม่เชื่อหรอก
ข้าจะบอกให้เจ้าฟัง
สิ่งใดที่ข้าเสียไป ข้าจะทวงมันคืนมาด้วยตัวเอง
เพื่อฟื้นฟูตระกูล
ข้าจำเป็นต้องร่ำรวยมหาศาล และมีวรยุทธ์หาผู้ใดเปรียบ
แต่ข้าไม่มีอะไรเลย
ข้าทำได้เพียงอดทน
วันหนึ่ง ในที่สุดโอกาสก็มาถึง
ข้าเห็นเจ้ามอบคัมภีร์ลับ วิชาเทพอาภรณ์วิวาห์
ให้เจียงเฟิง
ข้าคุกเข่าแทบเท้าเจียงเฟิง ขอยืมคัมภีร์จากเขา
ข้าจะได้ฝึกวิชาไปแก้แค้น และกอบกู้ชื่อเสียงให้ตระกูล
(วิชาเทพอาภรณ์วิวาห์)
แต่เขาปฏิเสธข้า
ข้ารับใช้เขามา 12 ปี เขากล้าปฏิเสธข้าได้อย่างไร
ข้าทำได้เพียงรอโอกาสหน้า
หนึ่งปีต่อมา
เจียงเฟิงตกหลุมรักสาวใช้ในวังบุปผา
ทำให้ประมุขเยาเยว่จอมยโสโอหัง โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เขาส่งข้าไปตามหาเจ้า
เขาบอกว่า...
เขาจะปลอดภัยเมื่อเจอเยี่ยนหนานเทียน
แต่เจ้าไปหาสิบสองนักษัตรแทน
เจ้าเอาสมบัติของน้องข้ามาล่อ ให้พวกเขาไปดักปล้น
และเพื่อไม่ให้ข้าไปช่วยเขาได้
เจ้าจึงชี้นำให้ข้าไปผิดทาง
จนข้าช้าไปก้าวหนึ่ง
น้องรอง
เจ้ารู้ว่าน้องรองขายทรัพย์สิน มอบเงินทองให้คนยากจนไปหมดแล้ว
ไม่เหลือสมบัติสักชิ้น
หลังจากน้องรองถูกฆ่า
เจ้าก็ขโมยคัมภีร์ วิชาเทพอาภรณ์วิวาห์จากเขา
เจ้าคนสามานย์
หากข้าไม่ติดอยู่ในหุบเขาคนโฉด
ข้าก็คงไม่ปล่อยให้เจ้า มีชีวิตรอดมาจนวันนี้หรอก
เจ้ารู้ไหม...
ตอนนั้น...
ทำไมเจ้าถึงติดอยู่ในหุบเขาคนโฉด
นั่นเป็นแผนล้ำลึกของข้า
ข้าส่งซือหม่าเยียน ไปบอกหัตถ์โลหิต ตู้ชา
ว่าเจ้าจะไปกวาดล้างหุบเขาคนโฉด
เมื่อพวกเขารู้เข้า พวกเขาต้องชิงลงมือก่อนแน่
แผนนี้ไร้ที่ติ
หากว่านชุนหลิวไม่ทำแผนข้าเสีย
เจ้าคงตายไปนานแล้ว
สวรรค์ไม่เข้าข้างข้าจริงๆ
เจ้ามันคนทะนงตนเห็นแก่ตัว
ทรยศหลอกลวง
สวรรค์จะเมตตาเจ้าทำไม
เจ้าตกอยู่ในสภาพนี้
เพราะสวรรค์มีตาต่างหาก
ข้าไม่เคยเชื่อว่าสวรรค์มีตา
ข้ารู้เพียงว่าสวรรค์ไร้ปรานี
ที่ทำให้ข้าต้องเห็น
ลูกชายข้า อวี้หลาง ตายต่อหน้าข้า
ตอนนั้น
ข้ารู้ว่ากรรมตามสนองแล้ว
เมื่อไร้ทายาท
กอบกู้ชื่อเสียงตระกูลฉินไป จะมีประโยชน์อะไร
ทรัพย์สินเงินทองที่หามาทั้งหมด มันจะมีประโยชน์อะไร
สำเร็จวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์ แล้วมีประโยชน์อะไร
รู้ไหมว่า ทำไมข้าตั้งชื่อลูกชายว่าอวี้หลาง
ข้าอยากให้เขาเหมือนเจียงเฟิง
ทั้งสง่างาม และมาจากตระกูลที่รุ่งโรจน์
ข้าวางแผนมาทั้งชีวิต
แต่สุดท้ายก็สูญเปล่า
ข้าไม่เข้าใจ
ข้าฝึกวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์มา 18 ปี
ทำไมข้ายังสู้เจ้าไม่ได้อีก
เจ้ารู้ไหมว่าทำไม มันถึงชื่อวิชาเทพอาภรณ์วิวาห์
ให้เพื่อที่จะรับ
ลดพลังเพื่อที่จะใช้ประโยชน์
เมื่อลดลงแล้ว
ร่างกายจะฟื้นคืนจากภายในสู่ภายนอก
เมื่อฝึกถึงขั้นสูงสุด
เจ้าต้องมอบพลังทั้งหมดให้ผู้อื่น
และเริ่มฝึกใหม่
การปูทางให้ผู้อื่น
คือแก่นแท้ของสุดยอดวิชานี้
ที่แท้เป็นเช่นนี้
ทำไมข้าคิดไม่ออก
เจ้าใจแคบ สนแต่ประโยชน์ตน
ไม่มีวันเข้าใจหรอก
ใช่
ข้าเป็นคนเลว
ข้าจะเข้าใจได้อย่างไร
ข้าจะปูทางให้ผู้อื่นได้อย่างไร
ข้าจะเข้าใจได้อย่างไร
เซียวฮื้อยี้
ต่อหน้าพ่อแม่เจ้า
จบชีวิตคนเลวนี่ซะ
แก้แค้นให้พวกเขา
ข้าไม่อาจเข้าใจ
เจ้าไปซะ
เจ้าไม่แก้แค้นให้พ่อแม่เจ้าหรือ